Do Autorów in spe

Zgodnie z określonym powyżej profilem naszej oficyny bierzemy pod rozwagę tylko niektóre propozycje wydawnicze. Nie przyjmujemy zatem do czytania wierszy, opowiadań i powieści. Nie piszemy recenzji i nie opiniujemy tekstów. Nie drukujemy książek na zamówienie. Z uwagą natomiast przyglądamy się wszelkim poważnym ofertom związanym bodaj luźno z kierunkami naszych zainteresowań, manifestującymi się w dotychczasowym dorobku. Najmilej widziane są propozycje pisemne, przysyłane pocztą tradycyjną lub elektroniczną, zawierające zwięzły opis dzieła, krótkie curriculum vitae autora i/lub tłumacza i konspekt oraz próbkę tekstu.

Do Autorów i Tłumaczy

Prosimy uprzejmie o przeczytanie i przyjęcie spisanych poniżej zasad technicznego przygotowywania tekstów, które macie zamiar złożyć w wydawnictwie z przeznaczeniem do publikacji. Zastosowanie większości z nich nie wymaga wysiłku, a jest istotnym usprawnieniem procesu wydawniczego, umożliwiającym redaktorom szybsze i skuteczniejsze skupienie się na tym, co stanowić winno istotę ich zajęcia, czyli na merytorycznym i stylistycznym opracowaniu Państwa dzieł.

Ogólne i szczegółowe zasady zapisywania i formatowania tekstów, jakie stosujemy w Wydawnictwie

Zapisywanie plików

Pliki utworzone w programie Microsoft Word lub innym edytorze tekstu zapisujemy wyłącznie w formacie rtf (rich text format), nie jako doc.

Formatowanie tekstu

6 Wszelkie wcięcia ustawiamy za pomocą polecenia Format: Akapit: Wcięcia Specjalne: Pierwszy wiersz, nie tabulatorem ani przez wielokrotne naciśnięcie klawisza spacji.

6 Pozycję tekstu w linii (np. wyśrodkowaną, jak w przypadku tytułów itp.) ustawiamy za pomocą polecenia Format: Akapit: Wyrównanie, nie tabulatorem ani przez wielokrotne naciśnięcie klawisza spacji.

6 W funkcji zaakcentowania czy uwypuklenia istotnej treści w tekście nie stosujemy podkreślenia, pogrubienia ani kursywy (pisma pochyłego), lecz rozstrzelenie (rozświetlenie).

Efekt rozstrzelenia osiągamy, używając polecenia Format: Czcionka: Odstępy między znakami, nigdy zaś poprzez używanie klawisza spacji.

Uwaga: zasada ta obowiązuje nawet przy tłumaczeniu tekstów anglosaskich, w których w tej funkcji stosuje się kursywę.

Zasady pisowni – kursywa i cudzysłów

6 Kursywę (pismo pochyłe, italik) stosujemy w następujących przypadkach:

– w tytułach książek, artykułów, filmów, utworów muzycznych,

– przy zapisie pojedynczych słów lub krótkich wyrażeń pochodzących z języka obcego.

Uwaga: nie stosujemy kursywy na oznaczenie cytatów!

6  Cudzysłów stosujemy:

– w tytułach czasopism (bez względu na język)

– na oznaczenie cytatu, także z języka obcego, jeśli jest dłuższy niż pojedyncze słowo lub krótkie wyrażenie.

Uwaga: polski cudzysłów ma postać: „____” (nie ‘___’ ani "___").

Jeśli zachodzi konieczność zastosowania cudzysłowu w obrębie cudzysłowu (np. w cytatach), używamy znaku «___», np. „______«___»”.

Przypisy

6  Wszelkie Przypisy w tekście zamieszczamy wyłącznie za pomocą polecenia Wstaw: Przypis: przypis dolny (z autonumerowaniem).

6 Przypisy z danymi bibliograficznymi sporządzamy – bez względu na język – według określonego wzoru.

Podstawy zapisu

1. W przypadku publikacji książkowych:

a) przy wydaniach oryginalnych:

Autor (inicjał + nazwisko), pełny tytuł książki, miejsce wydania + data (bez przecinka pomiędzy), strona (skrót s., nie str.), np.:

K.J. Dover, Greek Popular Morality in the Time of Plato and Aristotle, Oxford 1975, s. 214.

M. Janion, Gorączka romantyczna, Kraków 2000, s. 81.

Uwaga: nie podajemy nazw wydawnictw (zwłaszcza zamiast miejsca wydania!).

b) przy tłumaczeniach:

Autor (inicjał + nazwisko), tytuł książki, autor przekładu, miejsce wydania + data (bez przecinka pomiędzy), strona (skrót s., nie str.), np.:

Ksenofont, Pisma sokratyczne. Obrona Sokratesa. Wspomnienia o Sokratesie. Uczta, przeł. (lub: tłum.) L. Joachimowicz, Warszawa 1967, s. 263.

2. W przypadku artykułów:

Autor (inicjał + nazwisko), tytuł artykułu, tytuł i numer czasopisma (bez przecinka pomiędzy), rok, strona (skrót s., nie str.).

K.J. Dover, Classical Greek Attitudes to Sexual Behaviour, „Arethusa” VI, 1973, s. 67.

J. Klejnocki, Aksamitne plotkowanie, „Nowe Państwo” nr 17/2000, s. 1.

Uwaga: Jeśli chodzi o sposób zapisu numeru i daty, możliwych jest kilka wariantów, w zależności od tego, czy dane czasopismo jest gazetą codzienną, tygodnikiem, miesięcznikiem, kwartalnikiem bądź rocznikiem. W przypadku dzienników i tygodników wymagane jest podanie oprócz numeru także daty dziennej. Jeśli chodzi o kolejność tych danych, wybór należy do autora zapisu; prosimy jedynie o konsekwencję na przestrzeni całego tekstu.

Metodologia

1. Rodzaj odniesienia:

a) jeśli cytujemy bezpośrednio fragment czyjegoś dzieła, stawiamy odnośnik przypisu bezpośrednio po cudzysłowie oznaczającym koniec cytatu, a przypis ma kształt:

U. von Wilamowitz–Moellendorff, Der Glaube der Hellenen, t. 2, Berlin 1932, s. 56.

b) jeśli w tekście odwołujemy się do myśli zawartej w czyimś dziele, jednak nie cytujemy jej bezpośrednio, przypis ma kształt:

Por. / Zob. U. von Wilamowitz–Moellendorff, Der Glaube der Hellenen, t. 2, Berlin 1932, s. 56.

2. Zarządzanie danymi:

a) jeśli przywoływane lub cytowane dzieło pojawia się w tekście więcej niż raz, stosujemy następujące oznaczenia:

§ Jeśli przywoływany autor reprezentowany jest w tekście tylko przez jedno dzieło, piszemy:

a) przy I wystąpieniu:       Por. C. Kerényi, The Gods of the Greeks, London–New York 1951, s. 253,

b) przy II wystąpieniu:      Por. C. Kerényi, op. cit., s. 221.

lub

Por. C. Kerényi, dz. cyt., s. 221.

Przy drugim II wystąpieniu bezpośrednio pod poprzednim stosujemy zapis skrócony:

Ibid., s. 221.

lub

Tamże, s. 221.

§ Jeśli w tekście przywołujemy więcej niż jedno dzieło danego autora, przy I wystąpieniu każdego dzieła podajemy pełny adres bibliograficzny, a przy II i kolejnych wystąpieniach piszemy:

Por. C. Kerényi, The Gods of the Greeks, ed. cit., s. 252.

lub

Por. C. Kerényi, The Gods of the Greeks, wyd. cyt., s. 252.

Jeśli w przypisie przywołujemy inne dzieło autora cytowanego w przypisie poprzednim (bezpośrednio powyżej), stosujemy zapis:

Idem, The Heroes of the Greeks, transl. H.J. Rose, London 1959.

lub

Tenże, The Heroes of the Greeks, transl. H.J. Rose, London 1959, s. 82.

bądź, przy II wystąpieniu danego tytułu,

Idem, The Heroes of the Greeks, ed. cit., s. 82.

lub

Tenże, The Heroes of the Greeks, wyd. cyt., s. 82.

Uwaga 1: uwzględniamy zawsze płeć autora, używając odpowiednio form idem / tenże dla płci męskiej i  eadem / taż dla płci żeńskiej.

Uwaga 2: nie mieszamy w jednym tekście dwóch sposobów zapisu, tzn. łacińskiego i polskiego.

Uwaga 3: nie stosujemy nigdy skróconych zapisów typu:

Kerényi, Heroes…, s. 81

czy

Kerényi 1959, s. 81,

nawet jeśli występują np. w wydaniu oryginalnym tłumaczonego tekstu. Zapisy takie należy zawsze „odcyfrować” i uzupełnić według podanych wyżej wzorów.

Dopuszczalne jest skracanie przy ponownym przywoływaniu tytułów długich, zwłaszcza zawierających podtytuł, np.:

I wystąpienie: C.G. Jung, C. Kerényi, Essays on the Science of Mythology: The Myth of the Divine Child and the Mysteries of Eleusis, New York 1950, s. 139–214.

II wystąpienie: C.G. Jung, C. Kerényi, Essays on the Science of Mythology, ed. cit., s. 122.

lub

C.G. Jung, C. Kerényi, Essays on the Science of Mythology, wyd. cyt., s. 122.